İçim buruk sesiz ve sakin. Sakinlik derecesindeki
anlamsızlığı üzerime yamanmış gecenin ilk perdesi. Sesiz yol alırken o karanlık
ıssız sokakta bir mum kadar zor ve yavaş aydınlatıyordu o sokak lambası.
Lambanın ışığının vurduğu ağaç dallarının gölgesi dışında dikkat çekici pek bir
şey yoktu aslında o sokakta. O da benim gibi içi buruk görünüyordu.
Unutulmuştu!
Asfaltındaki delik ve yıpranmış görüntü her şeyi
anlatıyordu. Oldukça eski ve bakımsızdı. Neden diye sormadım hiç. Bildiğim en
güzel şey değerli olanların hep unutulduğuydu. Bir çeşit yaşam kuralıdır. Yine
ıssız ve sakin odamın sessizliği ile baş başa o sokaktaki ceviz ağacının
yapraklarını düşünüyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder